De Veluwe Classic 2011, een verjaardag om nooit te vergeten.

Iedereen heeft zich aan de afspraak gehouden. Op mijn verjaardag liet iedereen ons (Ami Winfried en Dart Ray) voorgaan zodat we als eindwinnaar uit de bus kwamen. Ik wil daarom iedereen bedanken hiervoor.

Na het uitsterven van het verjaardagslied mogen we dan ons om 4u eindelijk warm gaan lopen in de proloog voorafgaand aan de nachtelijke kano etappe op het Veluwemeer bij Nunspeet. Met voldoende kleding is het ook in de kano goed uit te houden. Onze inteken capaciteiten zijn goed en dus bevinden we ons in de voorste regionen. Eigenlijk wilden we in de middenmoot beginnen omdat we de mentale druk van vooraan lopen/fietsen/kanoën niet aankunnen en geen gejaagd wild willen zijn.

In het donker blijft het lastig alle contouren op het water te ontleden en goed kaart te lezen. De breaklights bij de CP’s doen echter voortreffelijk hun werk en zijn zeer goed vindbaar. Tijdens de daaropvolgende MTB etappe wordt het na een lekke band toch langzaam lichter en begeven we ons richting de Elspeter heide. Een verdwaalde ree kijkt ons verdwaasd vanaf een heuveltop na en voor we het weten schiet Winnie 2 pijlen in het hart van het doel en liggen de touwhindernissen alweer achter ons.

Het is alweer sinds 15 mei dat ik nog meer dan 20km gelopen heb. Omdat onze fysieke gesteldheid en snelheid lager is dan de gemiddelde deelnemer besluiten we deze etappe tactisch aan te pakken. We gaan eerst voor de BP’s (dat doet toch niemand) en dan pas voor de CP’s. Winnie en ik zijn graag alleen op de heide en zo geschiedde. Pas halverwege komen de teams in hordes ons tegemoet. Het lopen valt ons beiden zwaar, maar door teamwork, stug doorbijten, een mooie omgeving en een roedel herten komen we nog netjes in de voorste regionen bij het wisselpunt.

Ook in de daaropvolgende MTB etappe moeten we de meerdere erkennen in een peloton voorbij stuivende Belgen. Teamwork in extremus? Ik zeg tegen Winnie dat we ze op waarde zullen kloppen, ahum, en ik geef Winnie een opbeurend duwtje in de rug. Tot dan toe gaat het echt super, alleen de loop- en fietsspieren werken niet echt mee (welke dan wel?). Ook nu gaan we weer voor alle CP’s en BP’s, ook al staat er een door de organisatie zeer optimistische richttijd op het schema. We komen dan ook 20 minuten na deze tijd binnen op de wissel, maar dit is geheel volgens onze tactische aanpak. Met een bezorgde blik van Harm, een aanmoediging van de fans, alle CP’s en BP’s op zak en een stukje appeltaart gaan we weer op pad.

In deze loopetappe van 9 km zijn de CP’s en BP’s slechts een half punt waard. Daarom laten we de 2 BP’s links liggen en slepen ons langs de CP’s. We zijn niet voorruit te branden. Net achter team Etixx, vlgs ons onze naaste concurrenten, komen we weer bij de wissel. Hier doen we net alsof we nog fit zijn, en deze opzet slaagt. Later blijkt dat de meeste teams hier er net zo belabberd aan toe waren als wij, maar wij hadden nog praatjes = tactiek.

We liggen weer enigszins voor op schema en in de volgende MTB etappe gaan we weer voor alle punten. Ook nu is het tijdschema gewaagd en met nog 1.15u voor de deadline van 18.30u voor de Run&Bike komen we bij de wissel. 12km R&B moet kunnen en we gaan vol goede moed op pad. Mijn loopbenen zijn weer terug en ik heb het idee dat ik vlieg. Maar na 2km is dat gevoel alweer weg en is het weer bikkelen. De CP’s worden 1 voor 1 weggetikt, totdat we bij de mast komen waar wij onze CP hadden ingetekend. Niks te zien of te vinden. Geen lintje, geen knijper en geen zaagsel. Opnieuw intekenen doet ons inzien dat we een kaartvierkant verkeerd zitten. Snel op pad naar de goede mast, maar de tijd begint nu ernstig te dringen. Nog even een heuvel beklimmen en de 5 CP’s zijn binnen. Bij de wisselpost aangekomen hebben we nog een paar minuten voor de 2 punten op de luchtfoto. Onhaalbaar, overslaan dus. Hier valt onze tactiek en plannetje in duigen, denken we. Jammer, Jammer, dit doet geen goed aan ons klassement. Jammer, pech, doorgaan.

Omdat iedereen voor 20u binnen moet zijn, liggen de teams nu weer dichter bij elkaar. Bij een CP fietsen Winnie en ik (per ongeluk) de verkeerde kant op en laten onze concurrenten verbaasd achter. Als we, na een klein ommetje, weer op de goede weg zitten, zien we onze concollega’s nog steeds achter hun oor krabbend staan bij de vorige CP.  We proberen het tempo er zo goed en kwaad in te houden. Langzaam wordt het donker en bij de laatste CP hebben we moeite om hem te vinden. We staan stil op het fietspad in het bos en andere teams zoeven ons voorbij. Hebben zij de CP al? Hij moet hier toch zijn? Winnie zegt: hij moet daar liggen waar jij nu staat. Precies op dat moment zie ik de knijper en precies op dat moment stopt er nog een team bij ons. Ik kijk Winnie aan. Hij kijkt mij aan en gaat quasi nonchalant op een andere plek zoeken. Ik fluit een deuntje en krab aan mijn helm. Ik hoor de jongens tegen elkaar praten en ze stappen weer op om de deadline van 20u te halen. Ik sprint naar de knijper en knip. Normaal verraad ik iedereen de posten, maar nu was het te mooi om waar te zijn, en hield ik mijn mond. Wat een lol. Nog wel, want we moeten de deadline nog halen. Zo snel als we kunnen etc….

Bij de finish worden we door de organisatie onthaald en hebben we nog 7 minuten om 3 punten van 0,3 op te halen. Waarschijnlijk is 1 CP nog haalbaar, maar we zijn het zo zat en moe dat we de pijp aan Harm geven en we zijn gefinisht. High Five. Tevreden, want we hebben er alles aan gedaan en gevochten als leeuwen. Meer zat er gewoonweg niet in. Weinig fouten gemaakt. Lekker douchen, chinees (vr)eten en naar de prijsuitreiking.

Nr 4: team Etixx (mmmm, hebben ze op het laatst nog fouten gemaakt?).

Nr 3: de Blond Goden (gaaaf! Het zij ze gegund na een periode van gezondheidsperikelen en blessures).

Nr 2: het Poolse team Code 34 (net voor onze fout bij de R&B haalden we ze nog in!).

Nr 1: met hetzelfde punten aantal en slechts 3 minuten sneller ….. team DART-AMI…. Dat zijn wij??!!

Een verjaardag om nooit te vergeten!